اقلیت های مذهبی مذکور در اصل دوازدهم قانون اساسی شامل اتباع ایرانی مسلمانی می باشد که پیرو مذاهب اسلامی غیر از شیعه اثنی عشری (دوازده امامی) هستند. همچنین اصل سیزدهم قانون اساسی راجع به ایرانیان غیر مسلمان پیرو ادیان زرتشتی، کلیمی (یهودی) و مسیحی می باشد. بنابراین اصول مذکور شامل اتباع خارجی نمی شود. در نتیجه، تبعه خارجه ای که پیرو دین یا مذهبی باشد که در کشور متبوعش جزء اقلیت های دینی یا مذهبی محسوب می شود، حق ندارد با استناد به اصول دوازدهم و سیزدهم قانون اساسی خواستار اجرای عادات و قواعد رایج در دین و مذهب خود در رابطه با احوال شخصیه گردد و قاضی ایرانی مجاز نیست بر اساس قواعد دینی و مذهبی مبادرت به صدور حکم نماید، مگر این که در قوانین دولت متبوع تبعه خارجه، در زمینه احوال شخصیه اقلیت های دینی و مذهبی، اجرای قواعد متداوله در دین یا مذهب آنان تجویز شده باشد. در غیر این صورت، دادگاه ایران باید به قانون ملی دولت متبوع تبعه خارجه استناد نماید.